bolu satılık daire ve mahşer bilgileri88 sizlere en güzel yazıları yazan bolu satılık daire diyorki Fenerin ışığını defterin kapağına tuttuğunda aklı başına gelir gibid du. Zihninin bir parçası, Harold! Dur, diye o kadar şiddetli bir şekildeçıj İlk attı ki baştan aşağı titredi. Ve neredeyse duracaktı. Bir an için durma günlüğü aldığı yere geri koymak, ondan vazgeçmek korkunç ve geridör şü imkânsız bir şey olmadan onları kendi hallerine bırakmak mümk göründü. Acı içeceği uzaklaştırıp içindeki yakıcı sıvıyı dökerek bardaj bu dünyada onun için ne varsa onunla tekrar doldurabilirmiş gibi gs Ger/ koy Harold, diye yalvardı aklı başında ses, ama belki artık çok kalınmıştı.On altı yaşındayken başka hayaller, hem sevilen hem nefrete' fanteziler -roketler veya korsanların değil. Muhteşem Harold onlarık deri kırbaçlar ve gümüş başlı sopalarla cezalandırmadan önce tahtın' rıJçıpIak otururken saten yastıklar üstünde önünde diz çökmüş, şeffa pijamalı kızl'irm <ddnğu- için Burroughs, Stevenson ve RobertHowaı - '’ndeki her güzel kızın bir veya birden ç( ’Heziler, kasıklarında oluşan, hazdaı
lanet sayılabilecek bir sıvı patlamasıyla son bulurdu. Spremleri karcında kururken uyuyakalırdı. Hayatının her gününde böyleydi.
Ve işte o acı hayaller, eski yaralar, sararmış çarşaflar gibi etrafına jolanan, hiç ölmeyen eski dostlar, körelmeyen keskin dişler yine yüzeye çıknıışh'
İlk sayfayı açtı, el fenerini yazılara tuttu ve okumaya başladı.
Şafak sökmeden bir saat önce günlüğü Fran’in çantasına geri koydu ve kapağını kapadı. Özel bir önlem almamıştı. Uyansaydı onu soğukkanlılıkla öldürüp kaçacaktı. Nereye kaçacaktı peki? Batıya. Ama Nebras-ka’da veya Colorado’da durmayacaktı, ah hayır.
Fran uyanmadı.
Harold uyku tulumuna geri döndü. Ona acı veren duygularla mastürbasyon yaptı. Uyudu, ama uykusu derin değildi. Rüyasında taşlar ve kayalarla dolu dik bir yamaçta ölmekte olduğunu gördü. Tepedeki karanlıkta akbabalar uçuşuyor, cesedini didiklemek için bekliyordu. Ne ay vardı ne de yıldızlar.
Sonra korkunç bir kızıl Göz karanlıkta açıldı; kurnaz, büyülü. Göz onu dehşete düşürdü, aynı zamanda ele geçirdi.
Onu çağırdı.
Gölgelerin ölüm dansıyla alacakaranlıkta toplandığı batıya doğru çağırdı.
0 akşam günbatımında Joliet, Illinois’in batısında kamp kurdular.
Bira, güzel bir sohbet ve kahkahalar vardı. Kötü günleri İndiana’da bıraktıklarını düşünüyorlardı. Herkes özellikle, daha önce hiç bu kadar neşeli görmedikleri Harold’dan bahsediyordu.
“Biliyor musun Harold,” dedi Frannie akşamın daha geç, partinin bitmeye yakın yüz tuttuğu saatlerinde. “Seni daha önce hiç bu kadar ke-)ifli görmemiştim. Hayırdır?”
Harold, ona neşeyle göz kırptı. “Her köpeğin günü gelir Fran.”
Fran kafası karışmış bir halde ona gülümsedi. Harold kendince bir telime oyunu yapıyor olmalıydı. Önemli değildi. Önemli olan, sonunda ter şeyin yoluna girmeye başlamasıydı.
Harold o gece kendi günlüğünü yazmaya başladı.
48. BOLUM
Sıcaktan beyni haşlanmış, midesi bulanmıştı; uzun bir yokuşu yerek tırmandı. Hava o kadar sıcaktı ki yükselen hava buharlaşiyo, Şir zamanlar Donald Merwin Elbert idi, şimdiyse sonsuza dek Çö Adam’dı ve efsanevi şehir, Yedinin-Biri, Cibola’ya^*^ bakıyordu.
Ne kadar zamandır batıya doğru ilerlediğini Tanrı bilirdi, Çç Adam bilmiyordu. Günler geçmişti. Geceler. Ah, geceleri hatırlıyordı;
Paçavraya dönmüş giysileri içinde ayakta sallanarak duruyor, C la’ya. Vaat Edilmiş Şehir’e, Hayaller Şehri’ne bakıyordu. Perişan haldi Cheery Petrol tankının etrafını dolanarak saran merdivenin üstünden dığı sırada kırdığı bileği düzgün kaynamamıştı. Kirli ve sıkı bandajı tında iğrenç bir yumru halinde duruyordu. O elindeki bütün parmak kemikleri bir şekilde uzamış, eli Quasimodo pençesine dönüşmüştü nan sol kolu dirsekten omza kadar yavaş iyileşen yaralarla kaplıydı. ilk zamanlardaki gibi kötü kokmuyordu ve iltihaplar akmıştı, ama ta; risi ucuz bir oyuncak bebek gibi pembe ve tüysüzdü. Strıtan, deli ifade olan suratı güneşten yanmıştı, derisi soyuluyordu. Uzamış, d; sakallar ve bisikletinin ön tekerleği çıktığında yere kapaklanmasıy şan, artık kabuk tutmuş yaralar yüzünü kaplamıştı. Rengi solmuş, keleriyle kaplı, mavi bir J. C. Penney iş gömleğiyle leş gibi bir kadı olon giyiyordu. Kısa bir süre önce yeni olan sırt çantası artık si lenzemişti. Bir askısı kopmuş, Çöpçü, onu uyduruk bir düğümle ağlamıştı. Çanta şimdi perili evdeki menteşesi çıkmış bir panjur; tuk bir şekilde sırtına asılıydı. Her tarafı toz toprak içindeydi. Aya eds ayakkabılar parçalanmıştı, parçaları kaba ipler bir arada tut zilmiş, çöl tozuyla kaplı
Uzakta, aşağıda kalan şehre gözünü dikmiş, bakıyordu. Yüzünü top ıiiiideni rengindeki vahşi gökyüzüne ve bir fırının içindeymişsiniz hissi
kızgın güneşe çevirdi. Bir çığlık attı. Susan Stern’ün Tavşan Ro-^,gı'ın kafasını kendi çiftesinin kabzasıyla kırdığında attığına benzer, zafer jplıı, vahşi bir çığlıktı.
Çöl rüzgârı, kumları yola doğru savururken 15. Karayolu’nun kızgın .jsfaltı üstünde titrek bir zafer dansı yaptı. Dağların testere dişlerine benzeyen mavi zirveleri, binlerce yıldır yaptıkları gibi, gökyüzüne doğru umur-janıazca yükseliyordu. Yolun diğer tarafında bir Lincoln Continental ve bir pBird, kumlar içinde neredeyse gömülmüş halde duruyordu. İçlerinde ınumyalaşmtş cesetler vardı. Çöpçü’nün bulunduğu tarafta, biraz ileride bir kamyonet ters dönmüştü. Tekerlekleri dışında tamamı kuma gömülmüştü.
Dans etti. Parçalanmış ayakkabılar içindeki ayakları, sarhoş bir denizcinin dansına benzeyen figürlerle inip yükseliyordu. Gömleğinin paralanmış eteği uçuşuyordu. Matarası, çantasına çarparak tok sesler çıkarıyordu. Bileğindeki bandajın sarkık uçlan, rüzgârın kızgın nefesiyle titreşiyordu. Teninin pembe, pürüzsüz, yanık kısmı çiğ bir şekilde parlıyordu. Şakaklarındaki damarlar belirginleşmişti. Bir haftadır Tann’mn tavasm-daydı. Utah’tan Arizona’nın ucuna, ardından Nevada’ya geçmiş, güneyba-nya doğru ilerliyordu. Aklını iyiden iyiye kaybetmişti.
Dans ederken monoton bir şekilde şarkı söylüyor, Terre Haute Enstitüsünde kaldığı zamanlarda çok popüler olan bir şarkıyı mırıldanıyordu.
■Tower of Power” adında zenci bir grubun “Down to the Nightclub” isimli parçasının melodisiydi, ama sözler kendi uydurmasıydı.
“Ci-a-bola, Ci-a-bola, bamp-ti, bamp-ti bamp! Ci-a-bola, Cv-a-bola, lıamp-ti, bamp-ti bamp!” Her bamp! kısmında havaya sıçrıyordu. Dans ve şarkı, ısı her şeyi yüzer hale getirip sert, parlak gökyüzü grileşene ve yan baygın halde, kalbi cansız göğsünde gümbürdeyerek yere yığılana dek devam etti. Gücünün son kırıntılarını kullandı ve anlaşılmaz sözler geveleyip sırıtarak kamyonetin gölgesine doğru emekledi. Sıcakta titriyor, sık nefesler alıyordu.
“Cibola!” dedi çatlak sesle. “Bampti-bampti-bamp!
Pençesiyle matarasının askısını omzundan indirdi ve çalkaladı. Ne-%se boşalmıştı. Önemli değildi. Son damlasına kadar içip, güneş bata-
na kadar orada yatacak, ardından yürümeye devam ederek meşhur Cibola’ya gidecekti. Yedinin-Biri. O gece altın çeşmelerden kana
içecekti. Ama yakıcı güneş batmadan yola çıkmayacaktı. En büyük at» ,*''
ceği Tanrı’ydı. Bir zamanlar Donald Mervvin Elbert adında bir çocuk Bayan Semple’m emeklilik çekini yakmıştı. Aynı çocuk, PoNvianviiig'^^' kiliseyi de yakmıştı. Bu kabukta Donald Merv/in Elbert’tan kalan bjf ' varsa, o da Gary, Indiana’daki petrol tanklarıyla birlikte yanıp kül mutlaka. Dokuz düzineden fazlaydılar ve havai fişekler gibi havaya uçuı^^ lardı. Tam 4 Temmuz için uygun zamanda. Güzel. Ve bu felaketten so,,,, geride sadece Çöpçü Adam kalmıştı. Sol kolu cılk yara içinde, içindea^ij sönmeyecek bir yangınla... en azından bedeni kömürleşene kadar.
Ve bu gece Cibola’nın sularından içecekti, evet ve tadı şaraba benzj. yecekti.
Matarayı açtı ve sıcaktan artık kaynamış olan suyu içti. Bitirincenu. tarayı çöle fırlattı. Alnında çiy taneleri gibi ter damlaları belirmişti. Suyıjj yarattığı kramplarla titreyerek yerde yattı.
“Cibola!” diye mırıldandı. “Cibola! Geliyorum! Ne istersen yapaca ğım! Sana canım feda! Bampti-bampti-bamp!”
Susuzluğu birazcık olsun dindiği için üzerine bir uyuşukluk çökti Bir düşünce zihninde buzdan bir hançer gibi belirdiği sırada uykuya d: mak üzereydi.
Ya Cibola bir serapsa?
“Hayır,” diye mırıldandı. “Hayır, ı-ıh, değil.”
Ama basitçe inkâr etmek, bu fikri kafasından uzaklaştırmaya yen mişti. Hançer deşiyor, dönüyor, uykuyu kol mesafesinden daha fazla; laştırmıyordu. Ya suyunun kalanını bir serabı kutlayarak toptan baharat satış fiyatları harcadıysa? liJiğini kendine özgü bir şekilde kavrayabiliyordu, bu delilerin yapabi bir şeydi. Gördüğü bir serapsa çölde ölecek ve akbabalara yem olaca Sonunda, bu korkunç olasılığa daha fazla dayanamayarak ; kalktı ve sendeleyerek yola çıktı. Baş dönmesi ve bulantıya aldırmad! rümeye devam etti. Tepenin ortasında durup avizeağacı, horozibiği ve çöl bitkilerinin olduğu geniş düzlüğe baktı. Nefesi boğazına takıldı kenlere takılmış bir kol ağzı gibi kurtularak bir iç çekiş halinde çık Oradaydı iste!
Mahşer
Yıllar boyu pek çok kişinin aradığı efsane şehir sonunda Çöpçü ^danı tarafından bulunmuştu!
Kuleleri ve sokakları, kızgın güneş altında, mavi dağların ortasında-l;i çölde parlıyordu. Palmiyeler vardı... palmiyeleri görebiliyordu... ve bir hareket... ve su!
“Ah, Cibola...” diye mırıldandı yumuşak sesle ve sarsak adımlarla kamyonetin gölgesine döndü. Göründüğü kadar yakın değildi, biliyordu, gugece, Tanrı’nın meşalesi gökyüzünü terk ettikten sonra daha önce hiç yürümediği kadar yürüyecekti. Cibola’ya varacak ve ilk işi, bir havuza dalmak olacaktı. Sonra onu, buraya gelmesini isteyen adamı bulacaktı.
Korkunç bir şekilde yanmış olan koluna rağmen onu bir ay gibi bir sürede dağlar ve ovaların ardından buraya getiren adamı.
0, Kara Adam, sert adam. Çöpçü Adam’ı Cibola’da bekliyordu ve gecenin orduları, batıdan gelip yükselen güneşe doğru at sürecek beyaz yüzlü ölüler onundu. Sırıtarak, coşarak, ter ve barut kokarak geleceklerdi.
Çığlıklar atılacaktı, ama çığlıklar Çöpçü Adam’ın umurunda değildi. Tecavüz ve zor kullanma da öyle. Cinayetler olacaktı, bu da önemsizdi...
Büyük yangınlar olacaktı.
İşte bu umurundaydı. Rüyalarında Kara Adam, ona geliyor, yüksek bir yerde kollarını açarak Çöpçü’ye alevler içindeki ülkeyi gösteriyordu.
Bomba gibi havaya uçan şehirleri. Alev sıraları altında kalmış ekin tarlalarını. Chicago, Pittsburgh, Detroit ve Birmingham’ın nehirleri, yüzeylerinde yanan benzin yüzünden alev alevdi. Ve Kara Adam rüyalarında ona çok basit bir şey söylemişti, onu koşarak buraya getiren buydu: Seni top-çıılann ba§ı yapacağım. Aradığım adam sensin.
Yan tarafına döndü. Kumlar, yanaklarım ve gözkapaklannı tahriş etmişti. Ümidini kaybediyordu, evet, bisikletinin ön tekerleğinin çıkmasından beri ümidi giderek azalıyordu. Görünüşe bakılırsa Tanrı -baba katili şeriflerin tanrısı, Carley Yates’in tanrısı- Kara Adam’dan daha güçiüydü. Yine de inancını kaybetmemiş, yola devam etmişti. Ve nihayet. Kara Adam’ın beklemekte olduğu Cibola’ya ulaşamadan çölde ölüp gitmesine ramak kalmışken şehri görmüştü.bolu satılık daire sunu yarın devam edeceiz.
